मराठी गझल : एक अखंड मैफल!

पेटलेल्या भावनाना शातवावे तू कधी
पोर्णिमेच्या चांदण्याला शिंपडावे तू कधी
काय म्हणती लोक याची वाटते भिती तुला
होउनी निर्भिड स्वप्नी वावरावे तू कधी
टोचता पायात काटा नेत्र अश्रू गाळती
जाणुनी मम एकलेपण हळहळावे तू कधी

कागदे माझी वाच जराशी!
लपेटून घेशील उराशी!

चमचमता बंगला दिसे
पण मी प्रामाणिक घराशी!

शाप तुझे ते मनापासुनी
तुलना त्यांची दैवी वराशी!

जेथे जुळती मने मनाला
कर जुळती तेथे कराशी!

घेती भरारी गगनावरी
अंती पाखरे येती धराशी!

हे, ते जगात माझे सारा अभास आहे
सा-या जगात माझा बस एक श्वास आहे
आहे तरी कुणाचा? माझे मला कळेना
अपुल्यात आज दिसतो रेशीम फास आहे
मी गारवा सुखाचा जगलो पसा भरूनी
बाकी गरम उन्हाळा साथीस प्यास आहे
भगवे बघून कपडे करता सलाम कळले

रस्ता ओळखीचा होता,दार ओळखीचे होते!
फक्त ना घरात कुणी,फार ओळखीचे होते!

याचे समाधान होते जातांना तिरडीवरी
लाखांच्या जगात माझे,चार ओळखीचे होते!

खुपसला छातीत तो सुरा अनोळखी होता
पण सुरा मारणारे,यार ओळखीचे होते!

तू हे बरे केले!
तुझे खरे केले!

भिंत होती छोटी
मोठे चरे केले!

तुझी त्रुशा मोठी
डोळे झरे केले!

कंटाळुन दु:ख
मी साजरे केले!

फाशीच्या दोरांचे
तू गजरे केले!

आल्या सरी प्रमाणे गजला घरात माझ्या
पडला उजेड नसता समैईत वात माझ्या
आत्म्यास छेडणा-या तारा समान गजला
त्यानी मला शिकविले बघण्यास आत माझ्या
उद्रेक भावनान्चा होताच त्या क्षणाला
कम्पन बनून गजला आकारतात माझ्या

बेगडी अन चमकणारे चेहरे मी पहिले
चेह-याना झाकणारे चेहरे मी पहिले
कळवळा गाळातल्यान्चा राज्यकर्ते दावती
आरशाला फसवणारे चेहरे मी पाहिले
भाग्य मन्त्र्यान्चे तयाना पक्ष श्रेष्ठी पावली
जी हुजूरी वाकणारे चेहरे मी पाहिले

वाटेवरती मना लागली एक खन्त आहे
अनन्त जन्मे असा भोग हा आदि ना अंत आहे.

माझ्या दारावरती नक्षी काळाने कोरलेली
तो म्हणतो मीच द्वैत अन मीच सन्त आहे.

मी जोगी बैरागी आहे असा कित्येक जन्मान्चा

हळुवार पैंजणांचा भलताच वार झाला....
त्याच्यात जीव माझा बेहोश पार झाला...
लाजून झाकले बघ डोळे ग चांदण्यांनी,,
एकेक चांद वेडा तेथेच ठार झाला...

रात्री अशा प्यासा मला सोडून ती गेली कुठे??
चंद्रास त्या सोडून तेवा चांदणी गेली कुठे??