मराठी गझल : एक अखंड मैफल!

सांज जाहली खेळ संपला मना भासते जाता जाता
पैलतिराची आस लागली तरी गुंतते जाता जाता

काय कमवले, काय गमवले हिशोब त्याचा व्यर्थ कशाला?
शुन्य राहिले झोळीमध्ये शल्य टोचते जाता जाता

खडतर जीवन असून माझे हसावयाचा सराव केला

अमृताला आज का भयं विषाचे वाटले
अरुनोदयाच्याच समयी ढग काळे दाटले

आटली नेत्रातली हि पावन गंगा
कारण मनसंन्याशाला अर्घ्य न द्यावे वाटले

जळून सारी राख येथे झाली मने
राखेतला फिनिक्स पक्षी न कुणास व्हावे वाटले

तुझ्या चाहुलीने मनी तेवते रे
मनाला जरा वेगळे वाटते रे

तुझे मस्त रेंगाळणे भोवताली
जरी ग्रिष्म, श्रावण सुखे पाहते रे

समुद्रास भरती फुका, चंद्र गगनी
दुरावा सदाचाच हेलावते रे

जुन्या आठवांची खुशी एवढी की

सोडली का साथ माझी माणसांनी
राहिलो मी अकेला या ठिकाणी

राहिलो होतो मी येथे रीवाजाप्रमाणे
तरीही टाकले वाळीत मजला माणसांनी

कोणत्या ह्या जातीत माझा जन्म झाला
अस्पृश्य म्हणुनी धुळीत मिळवले मज माणसांनी

जीवना रे !

मी किती तडजोड केली जीवनारे?
का जगू मी वेळ गेली जीवनारे?

पत्करू शरणागती का अंत समयी?
आस जगण्याचीच मेली जीवनारे

भूक पोटी हास्य ओठी कसरतीची
खेळली दिनरात खेळी जीवनारे

कोरले दारिद्र्य भाळी, मी तरी पण

माझ तिच्यावर प्रेम
तिच कुणा दुस-यावर प्रेम
आपलं एकतर्फी का असेना
तिला माझा विचार करायला भाग पाडतोय ते महत्वाचं

मी तर तिच्यासाठी सर्व द्यायला तयार
तिचा नेहमी नकार
पण तिला घ्यायला भाग पाडतोय ते महत्वाचं

ओढाळ या मनाला काबूत का करावे?
जैसे मनास वाटे तैसे न का जगावे?

फुलपाखराप्रमाणे मन सैरभैर फिरते
रूढी परंपरांना जखडून का असावे?

पार्‍यात घोळले तू माझ्या मनास देवा
म्हणतोस लक्षमणाच्या रेषेत वावरावे

भरारी घेतली (ज़ुल्काफ़िया गजल}

सोडले घरटे पिलांनी अन् भरारी घेतली
माय जी आधार होती, ती बिचारी जाहली

जीवनी मागे न बघण्या शिकविले होते तिने
वाट बघताना पिलांची ती जिव्हारी स्त्रावली

ना कधी आईस पुसले ना पित्याचे ऐकले

माझी जगात टिमकी मी वाजवू कशाला?
अंधार मस्त, दिवटी मी पेटवू कशाला?

आयुष्य घेतले मी देवाकडून उसणे
मग मालकी तयावर मी दाखवू कशाला?

बोलून आपुल्यांशी वाटे मनास हलके
डोळ्यात आसवांना मी साठवू कशाला?

देऊन लाख जखमा गेली कधी न कळले