होतोच ना असाही राहीन मी कसाही - या ओळीत वैभवने केवळ एका अक्षराचा बदल सुचवला, पण उत्तम बदल व स्वीकारण्यालायक बदल!

होतोच ना असाही च्या ऐवजी होतोच ना तसाही - कारण तसाही हा शब्द जास्त मराठी शैलीचा असून 'असाही' हा 'ऐसेभी' या हिंदी शैलीचा आहे. तसाहीमधे छटा आहे जी असाही मधे येत नाही. असाही जास्त आक्रमकही वाटतो. मी जरी वरील गझलेत तो बदल करत नसलो ( कारणे वैयक्तिक आहेत ) तरीही हा बदल निश्चीतच चांगला आहे. वैभवचे धन्यवाद!

मुकुंदराव व क्रान्ति आपल्या दोघांसाठी -

बहुतेकांना दु:ख शाई होण्याचा शेर आवडला. परंतू या गझलेतील माझ्यामते सर्वात चांगला ( हेही वैयक्तिकच मत, गझलच काही विशेष नाही असेही माझे मत आहे व ते काहींना पटेलही. ) शेर आहे: ( खरे तर एक ओळच चांगली आहे. )

जा तू खुशाल वेडे, सबबी नकोत आता
होतोच ना अ ( त ) साही, राहीन मी कसाही

यात, प्रेयसी कायमची दूर जाण्याचे दु:ख कवीला वाटत असतानाच ती त्याला सांगायला आली आहे की तिची त्याला सोडून जाण्याची काय काय कारणे आहेत. पण मुळात ती तिथेच असतानाच ती कवीकडे इतके दुर्लक्ष करायची की कवीला ती आहे काय अन नाही काय एकच झाले होते. म्हणून त्याला आता असे वाटत आहे की त्या सबबी ऐकून काय मोठा फरक पडणार आहे? त्याची परिस्थिती तीच राहणार!

याच गजलेत मला आवडलेला आणखी एक शेर :

ते लाभता हवेसे, होते नकोनकोसे
आहे कुणाकुणाचा हा थाट बादशाही?

एखाद्या राजपुत्राला जसे नवनवीन खेळणे आणल्याआणल्याच लगेच नकोसे होते ( कारण तो राजपुत्र असल्यामुळे त्याची कुठलीही इच्छा सहज पुर्ण होत असल्यामुळे त्याला त्याची काही किंमतच नसते व लगेच दुसरा हट्ट सुरू होतो ) तसे, मला एखादी गोष्ट मिळायलाच इतका वेळ लागतो की तोपर्यंत त्यातील रसच निघून जातो व ते मिळते तेव्हा नकोसे झालेले असते. अर्थात, हा शेर काही फार ग्रेट नाही किंवा मी दिलेला अर्थ त्यातून नीट प्रकटही होत नसेल हे मला मान्य आहे. पण मला तसे म्हणायचे होते हे सांगण्यासाठी हा खुलासा!

मी स्वत:च्या रचनांवर इतके बोलत नाही, पण आपण दोघांनी प्रतिसाद दिलात व तोही एका तौलनिक द्रुष्ट्या सपाट शेराला दिलात म्हणून मुद्दाम दोन वेगळ्या शेरांचे अर्थ दिले ज्याने आपल्याला त्या शेरांतील द्रुष्टिकोन लक्षात आल्यास एकंदरच उपयुक्त ठरेल अशी गर्विष्ठ भावना होती.

प्रतिसादाबद्दल आपले व आपुलकीने दुरध्वनीवर संवाद साधण्याबद्दल वैभवचे मनापासून आभार!