मराठी गझल : एक अखंड मैफल!

-आभाळ,

ती नजाकत भावनांच्या पैंजणांची...
का व्यथांचा ताल किंचाळून गेला?

का तुलाही साक्ष देऊ चांदण्यांची?
चंद्र तो दारात रेंगाळून गेला.

हे दोन शेर आवडले.

-सतीश

ज्या तुझ्या भासासवे मी जगत गेलो
तोच उंबरठ्यास ओलांडून गेला.

ती नजाकत भावनांच्या पैंजणांची...
का व्यथांचा ताल किंचाळून गेला?

हे आवडले.

"जो विदूषक मीच भिंतीत चिणलेला" इथे लयीत वाचताना अडखळायला होते आहे असे वाटले.

पु.ले.शु.
- नचिकेत आठवले

गझल आवडली.
मतला - "शब्दांचा श्वास" विचार करायला लावणारा आहे. interesting..!
विदूषक आणि नशिलेपण - वाचताना अडखळायला होते. नशिलेपण - "नशीलेपण" असे हवे का?
"तू चषक भरलास ओठांचा तुझ्या अन" - मधे "तुझ्या" ऐवजी "तुझा" हवे असे वाटते..
पैंजणे - कळला नाही. मक्ता - नीट कळला नाही पण तरीही आवडला!
आरसा, भाव, पाऊस - हे शेर छान आलेत!
शुभेच्छा!
-- पुलस्ति.

सर्वांचेच मनपूर्वक धन्यवाद :)
विसूनाना... १० पैकी ७.५ म्हणजे फारच झाले हो... :) का ते १०० पैकी ७.५ आहे ??
अभिप्रायात ७.५/ १०० आहे ,म्हणजे नापास :( ??
पूर्ण निर्दोष असती तर..??
विदूषकाच्या शेरामध्ये लयदोष आहे... पण मीटर मध्ये गडबड नाही.
'जो विदूषक मीच भिंतीत चिणलेला' इथे 'भिंतीत' मधला 'त' आणि 'चिणलेला' मधला 'चि' अश्या दोन लघुचा एक गुरू केला आहे म्हणून हा दोष... though it is not good practice :(
पण दुसरा शाब्दीक उपाय सापडला नाही म्हणून तसे करावे लागले.पुन्हा नीट करायचा यत्न करेनच. :)
'नशिलेपण' हे 'नशीलेपण' असेल असं वाटत नाही.जाणकारांनी थोडा प्रकाश टाकावा ही विनंती.
मक्त्यात उला मिसरा थोडा अस्पष्ट आहे. 'पाठीत चटका' असे असल्याने...
माणसाच्या सोसण्याची अत्युच्च पातळी दाखवायची होती ह्या शेरातून.
गझलेवर पुन्हा एकदा फिनींशिंग करायले हवे होते असं आता वाटतंय...
असो.
सगळ्यांचे पुन्हा धन्यवाद आणि आभाळभर शुभेच्छा :)
--आपले आभाळ.

मस्त जमलीये दोस्ता !

सौदा... खूपच आवडला !
साक्ष चान्द्ण्यान्ची... सहि ये सही !

गझल आवडली.
मक्ता चुकल्यासारखा वाटला. अर्थात माझी अल्पमती! पण चुल सांधणे एकवेळ ठीक, पण रांधणे? माझ्या मते, स्वयंपाक करणे म्हणजे रांधणे. चूल विझलेली रांधून चा अर्थ लागला नाही. चुभुद्याघ्या.
बाकी,

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला -
'श्वास शब्दांचा जरा थांबून गेला.'
- झकास!

जो विदूषक मीच भिंतीत चिणलेला
हासण्याची लक्तरे टांगून गेला.
- सही!

ज्या तुझ्या भासासवे मी जगत गेलो
तोच उंबरठ्यास ओलांडून गेला.
- उच्च

सरळ-साध्या जीवनाची मागणी ती,
जीवेघेणे द्दूत तो मांडून गेला.
-बहोत अच्छे!

पाहिले प्रतिबिंब मी अंधारलेले...
आरश्याशी चेहरा भांडून गेला.
-अंधारले प्रतिबिंब सही!

काय नशिलेपण तुझ्या गज-यात होते!
श्वास घेता जन्म गंधाळून गेला!
- :) मला आता खात्री वाटायला लागली आहे, हिरवळीविषयी!!

ती नजाकत भावनांच्या पैंजणांची...
का व्यथांचा ताल किंचाळून गेला?
- हं, दुविधा मस्त. इथे पैंजणे वर गजरा! :)

का तुलाही साक्ष देऊ चांदण्यांची?
चंद्र तो दारात रेंगाळून गेला.
- उला मिसरा थोडा अवघडला आहे. पण अर्थ सुंदर.

तो तसाही कोरडा पाऊस होता,
पापणीला आसवे बांधून गेला.
- जियो!

काय नशिलेपणा.. सर्वात सुंदर!
काय च्या जागी हाय! घेऊन वाचले तर वेगळाच परिणाम येतो.

त्यातून नशिलेपण सहज मराठी शब्द वाटत नाही.

ती नजाकत.. इतका हळुवार मिसरा आहे की उल्या मिसर्‍यात किंचाळाणे खुपच क्रुर वाटते.

ज्या तुझ्या भासासवे मी जगत आलो.. ?

जो विदुषक .. शेर कळला नाही.. कोणी सांगेल? आभळ?

चांदण्यांची साक्ष आणि चषक चा शेर मस्त जमून आलेत. विशेष आवडले