मराठी गझल : एक अखंड मैफल!

लौकीकाचे पाश... मस्तच रे !
भार जो तो... हा शेर पुसट वाटतोय मला... अतनू हा शब्द परिचयाचा नाही..!
बहर बागेचा... आह !
मक्ता.. अप्रतिम रे मित्रा !

दुःख जाण्याचे असे येथे क्षणाचे
गाव माझा आज मज विसरून गेला

गझल छानच पण हा शेर सर्वात जास्त आवडला

वा सुधीर,
मक्ता आणि भास ग्रीष्माचे हे शेर आवडले.
मतला आणि इतर अनेक शेर थोडे अजून नीट जुळवायला हवे होते असं मात्र वाटलं. (उदा. मेघांचा शेर.. त्यातली कल्पना मला समजली नाही.)
तसंच 'जीव माफी मागून गेला' हे खटकलं, पहिल्या ओळीशीही जुळवा-जुळव सहज वाटली नाही. त्यापेक्षा तो शेर तृतीयपुरुषी करून -
एवढे अपराध कसले त्याचे सख्या रे
जन्मभर तो का क्षमा मागून गेला
असा (किंवा यापेक्षा खूप चांगला) बदल सुचवावासा वाटला.

-कुमार

माणिक, प्रणव, वैभव, विसुनाना, कुमार, नचिकेत
अभिप्रायासाठी धन्यवाद.

माणिक: अतनू म्हणजे शरीर नसलेला. इथे मला शरीर नसलेले व त्यामुळे भौतीक, सामाजीक बंधनातून मुक्त असे चैतन्य अपेक्षीत आहे;
तसच अजून एक अर्थ असाही येतो की शरीर नसल्याने अतनू अवस्थेत मी (तुझ्याबरोबर) सर्वत्र आहेच;
आणखी एक म्हणजे अतनू म्हणजे शरीर नसलेली शक्ती म्हणजेच देव ही होऊ शकेल म्हणजेच शरीराचा भार त्यागून आता मी देवाशी एकरूप आहे.

कुमार :
आज चुकले बोल माझे का सख्यारे
जीव हा माफी तुझी मागून गेला
यात
माझे बोलणे चुकले असेल तर त्यासाठी तुझी माफी मागून जात आहे
किंवा माझे काही चुकले असेल तर तू बोल, त्यासाठी तुझी माफी मागून जात आहे

असा अर्थ अपेक्षीत आहे.

सुधीर