मराठी गझल : एक अखंड मैफल!

पानगळीचा मोसम असुनी वेड्यासम मी खळखळ हसते
वसंतातल्या मधुगंधाची चाहुल येता मन मोहरते

शैषव सरता, स्वप्नामध्ये राजपुत्र वावरू लागला
आटपाट नगराच्या गोष्टी अता एक थोतांड भासते

अखंड उत्सव जीवन झाले ग्रिष्म असो की श्रावणधारा

मार्ग सत्याचा खुला आहे समोरी जोवरी
जिंदगी बेभान जगतो मी असा या भूवरी

शाम नामाने भुलूनी राधिका झाली हरी
शोधते ती राधिकेला होउनीया बावरी

ती रसोई जानकीची येइ वर धरणीतुनी
नारिच्या नशिबात चूलच सत्य सांगे 'बाबरी'

चूल आणि मूल सोडुन ती उडाली स्वामिनी
राघवामागून सीता लालुपाठी राबडी

जीवनाच्या रंगमंची खेळ रंगे रोजचा
तीसर्‍या अंकाअखेरी होइ काया नागडी

काव्य नाही सूर नाही गान आहे बेसुरे
ताल नाही भावते पण आज कोलावेरि डी

अंतराळी कालगंगी अढळ तारा बापुजी
सत्यमार्गा उजळुनी आम्हास तारा बापुजी

पेटत्या हीमालयाची रोजची होई व्यथा
तोफगोळ्यांचा धुमसता नित्य मारा बापुजी

विहिर सुकली रान सुकले ऊष्ण उन्हाच्या झळा
आपुल्या शेळीस आणू कुठुन चारा बापुजी

बालकाच्या शुष्क गाली तू लळा शोधून ये
जन्मता त्या टाकणार्‍या तू खळा शोधून ये

जीवनाची द्वाड रेती निसटली हातातुनी
सोडुनी गेला तुला त्या तू पळा शोधून ये

जीवनाचा अर्थ पाणी सांगती जन सारखे
बुडविली नौका तुझी त्या तू जळा शोधून ये

वृत्त - चामर
लगावली - गालगाल गालगाल गालगाल गालगा

आरसा नको बघूस तू ,मला बघून घे
रूप आज डोळीयांत कैद ,न्याहळून घे

गुंतलो सखी तुझ्या अदं!मधी अता पुरा
तोल आज जाऊ पाहि ,आज सावरून घे

तीर मारती मला , नयन तुझे इथे तिथे

बंधनी कोणी खुशीने का जगावे?
पिंजर्‍याला मानती आकाश रावे

पेटवा हाती मशाली घ्या स्त्रियांनो
का शिळा उध्दारण्या श्रीराम यावे?

तू न अबला घे भरारी ऊंच गगनी
फक्त सावित्रीस स्वप्नी का बघावे?

सारखी मोनालिसा हसतेच आहे

आजही तू भेटल्याचा भास आहे.
अन हवेला मोगर्‍याचा वास आहे!

मी तुझे सारे ऋतू जपले उराशी
त्यातलाही ग्रीष्म माझा खास आहे.

क्रुष्ण मी नाही, न तू राधा तरीही,
का तुझ्या रात्रीत माझी रास आहे?

मी जरी केला कसून अभ्यास होता

आज अंधारात दिसती आठवांची काजवे
जीवनाचे रंग सारे बोलती माझ्यासवे

पापण्यातिल बंद स्वप्ने का सुकावी ही अशी?
पालवी फुटण्यास त्यावर शिंपडावी आसवे

सोनियाच्या गणपतीला चोरले पण शांत तो
देवही हतबल जरासा जाहल्यागत जाणवे