मराठी गझल : एक अखंड मैफल!

पावसाला नेमका अंदाज नाही
नाचणा-या पावलांना साज नाही

हा कसा द्यावा भरोसा चालताना
ओळखीची वाट धोकेबाज नाही

ऐकलेले बोलणा-या पोपटाला
आपला का आतला आवाज नाही

एकट्या वातीस वारा झोंबताना
जायबंदी सागराला गाज नाही

Pavsala sangto mi
ti aalyavar tuhi ye
themba themba ni pet nara
paus gheun ye
Mi sangen tyala tu jayche keva
Tya aadhi tu jau nakos
Ti yaychi vat bhagh
PL Z tya aadhi tu barsu nakos

KIRAN MOHITE

पावसाला साग तू
तू असा येऊ बघ्
ती निघाली आता
थोडासा बरसुन बघ्

हे रोजचेच गाणे
तरी आम्ही दिवाणे

ढकलु प्रश्न दुज्यावर
सांगु आम्ही उखाणे

हा आव जिंकण्याचा
जरी आम्ही उताणे

यश बैसले कुंपणी
शोधु आम्ही बहाणे

वाकडी वाट त्यांची
फक्त आम्ही शहाणे

आरंभ भैरवीने
असे आम्ही घराणे

हिला गझल म्हणता येईल का ?? जाणकारांनी मार्गदर्शन करावे ही अपेक्षा.

अंगणात पारिजात, खुष त्यात सत्यभामा
सवतीच्या घरी सडा, अजुनी पडे रे श्यामा
हे भाग्य द्रौपदीचे, फिरुनी पणास लागे
कौरव पांडवाचा, झाला करारनामा

पाऊस कोसळे की हे आभाळच रडते आहे
हे असे कोणते ओझे धरणीवर गळते आहे

ती नको कळाया बाजू न्यायाची अन्यायाची
हे रक्त शोषूनी घेणे जळवांना कळते आहे

रानात एकदा मजला वाराही विचारुन गेला
गावात जात कोणाची वेशीवर जळते आहे

पहिला प्रयत्न आहे. चुका सुधाराल ही अपेक्षा.

जगणे नव्हे आभास
मरणाचा रोज भास
सुख थांबेना मुठीत
करतो तरी प्रयास
धाय मोकले विवेक
इमान जेव्हा पणास
उठे पंगती सदैव
बळे बळे कुणा उपास
डोळ्यात रात जागी
गहीवरे छत उदास
उतु जाई तम घरात्

वाटते की दूर जावे फार आता
राहिली ना कोणती तक्रार आता

काल परवाचीच आहे बातमी की
माणसे होतील सारी ठार आता

ही कुणाची बेइमानी चल तपासू
घेतली आहे जरी मी हार आता

घाव आता घाल तू येणेप्रमाणे
बघ जुना झाला किती हा वार आता

बाव-या माझ्या मना रे
यातना सरतात का रे?

दग्धतेला टाकुनी ते
राहती का रे निखारे?

पाहिलेली स्वप्न सारी
पापण्या सरतात का रे?

गंध विकण्याला स्वत:चा
कोष ते फुलतात का रे ?

राख होउन राहण्याला
यद्न्य ते जळतात का रे?

तळमनाची वात बघ लावून तू
एकदा जळ आतल्या आतून तू

मी कशी माझीच होऊ सावली
माझिया देहात अर्ध्याहून तू

जर तुला आली कधी माझी दया
तर दिलेला श्ब्द जा पाळून तू

चालताना गर्दीचे पाऊल हो
पण जुन्या वाटेस बघ थांबून तू